Αυτό εδώ είναι ένας σκαραβαίος, VW του 1952, σε γαλάζιο χρώμα.
Έχει τετρακύλινδρο κινητήρα 25 ίππων.
Το λέγαν "δίφατσο",
γιατί το πίσω παράθυρο ήταν σε δύο μέρη, για οικονομία.
Αν θεωρείτε, όπως εγώ, ότι πάντα υπάρχει έλλειψη γνήσιας σεμνότητας,
να τι αμάξι θέλετε.
Ο Λάρι είμαι.
- Γεια σου! - Γεια.
- Κάνουμε τίποτα; - Βέβαια.
Είσ' ελεύθερος;
Ναι, μπορώ.
- Πάμε για καφέ; - Ωραία, πάμε.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Σήμερα, ο Λάρι Ντέιβιντ.
Είμαστε φίλοι 30 χρόνια και βάλε.
Κάναμε μια εκπομπή τη δεκαετία του '90.
Τι διάολο, ρε συ;
Στηρίζεσαι ακόμα στο μπέιζμπολ ως…
Πώς να το πω;
Παρηγοριά; Να το πω έτσι; Είναι η παρηγοριά της ζωής σου;
Καλά, φανταστική λέξη!
Πρώτη μου φορά ακούω να τη λένε!
19 - ΚΑΛΙΦΟΡΝΙΑ - 52
Πάντα το λάτρευα αυτό!
- Σοβαρά; - Πάντα.
Ενθουσιάστηκες;
Δε θα το 'λεγα, αλλά ανυπομονώ να μπω.
Μου 'λεγε η μάνα μου, κάθε βδομάδα,
"Μα γιατί δεν μπορείς να ενθουσιαστείς με κάτι;
Ποτέ δεν ενθουσιάζεσαι! Με τίποτα!
Πάμε στο Ξενοδοχείο Ίρβινγκτον, Νιου Τζέρσι.
Έχει και παγοδρόμιο".
"Μπα, δεν ενθουσιάζομαι".
Θυμάσαι μια μεγάλη θεωρία σου;
Κάθε νέα γενιά ομορφαίνει.
Ναι, ναι!
Πολύ παρατηρητική και πρωτότυπη σκέψη.
Είναι θαύμα που βγάλαμε δουλειά,
γιατί εμείς οι δυο χασομεράμε όσο κανείς.
- Ε… - Απλά χασομεράμε!
- Είναι θαύμα, συμφωνώ. - Θαύμα είναι.
Ένα από αυτά που απαιτεί η νοοτροπία του κωμικού είναι η τεμπελιά.
Σίγουρα.
Να μη θες να δουλέψεις κανονικά.
Εγώ πάντα ήθελα… να κόψουν την εκπομπή, για να μην έχω να δουλεύω.
Τι λες γι' αυτήν την εμπειρία; Ζεις κάτι διαφορετικό;
Ναι, είναι διαφορετική. Σίγουρα.
Θυμάμαι κάτι που έλεγαν.
"Με αυτό το αμάξι δε στουκάρεις".
Θα το αποφύγω.
- Στη σχολή όλοι αυτό είχαν. - Ναι.
Αλλά βλέπεις τη θέα στον δρόμο. Αυτό μ' αρέσει εμένα.
- Βλέπεις καλά τον δρόμο. - Σίγουρα.
Δε μ' αρέσει να… να μην έχω αυτόματο σασμάν.
Πολύ εβραϊκό αυτό.
Λογικό, Εβραίος είμαι.
Ξέρεις κάτι; Και πολύ Εβραίο να με πεις, μέσα είσαι.
Θα βάλω τους υαλοκαθαριστήρες.
Ναι.
- Άπαιχτο! - Τρελή πλάκα, έτσι;
Δε σε τραβάει να οδηγήσεις μια Hudson του '52 ή κάτι τέτοιο;
Μπα… πολύ μεγάλη. Προτιμώ τα αυτοκίνητα-παιχνίδια.
Εγώ ήθελα να αγοράσω μία.
- Σοβαρά; - Ναι.
Πότε;
- Πριν από πέντε χρόνια περίπου. - Πέντε;
- Το 'ξερα, πέντε θα ήταν. - Ναι.
- Πάντα είναι "Πριν από πέντε χρόνια"! - Πάντα!
Το φαγητό στα νορμάλ αμερικανικά ρεστοράν είναι πρόβλημα για μένα.
Λίγο ψαράκι; Σαλάτα;
Δε μ' αρέσουν τα ζεστά πιάτα για μεσημέρι.
- Ναι, σαλάτα. - Ναι;
Αλλά πώς να φτουρήσει η σαλάτα;
Τι λατρεύεις;
- Το μεσημέρι; - Ναι.
Συνήθως τρώω σαλάτα.
- Και μετά ένα μιλκσέικ πρωτεΐνης. - Πού το βρίσκεις;
Στα… μαγαζιά.
Ναι.
Χαζή απάντηση, όπως κι η ερώτηση.
Δεν καταλαβαίνω. Τίποτα δεν μπορείς να φας;
Κάποιοι δυσφορούν.
Όπως η πρώην μου.
Μάλλον γι' αυτό έληξε ο γάμος μας.
Δεν άντεχε το πώς τρως;
Γιατί έκοψα τον καφέ…
- Ναι. - Κι αυτή σπάστηκε!
Της λέω "Τι σε νοιάζει εσένα;"
- Έβαζα τσάι στην κούπα. - Ναι.
Λέει "Ούτε καφέ δεν πίνουμε πια μαζί".
Λέω "Μα στην κούπα μου κάτι έχω!
Εσύ δε βλέπεις τι έχω μέσα.
Και πίνω. Και αχνίζει!
- Ποια η διαφορά;" - Καταλαβαίνω.
Τις προάλλες ζήτησα σούπα.
Και μου λέει ένας "Μόνο;"
Τι σκατά σε νοιάζει εσένα!
Νομίζω ότι ο κόσμος στα εστιατόρια μοιάζει με το μαγαζί.
Ό,τι στιλ είναι το εστιατόριο, ίδιο στιλ είναι κι ο κόσμος.
Γι' αυτό πάνε εκεί.
Σ' όποιο πας εσύ,
θα δεις να φοράνε τα ίδια μουντά χρώματα που αρέσουν σ' εσένα.
Γκρίζο, σπασμένο λευκό…
- Μπεζ… - Δε μου…
Απαλό γκρίζο…
- Δε θα το 'λεγα. - Όχι;
Έχω προχωρήσει, στα ρούχα…
- Αλήθεια; - Από παλιά. Νομίζω.
Πάντως σ' αρέσουν τα ριχτά στον ώμο.
- Οι βάτες καθόλου. - Ποτέ δε μ' άρεσαν οι ψεύτικες πλάτες.
Ναι, είναι εκπληκτικό ότι βγάζαμε δουλειά. Συμφωνώ.
Θα σταματήσω δίπλα σ' αυτό εδώ.
Bugatti. Αμάξι για μέλισσες.
Μέλισσα θα το οδηγούσε.
Τα Bugatti τα φτιάχνει η VW.
Άρα αυτά τα δύο είναι της ίδιας εταιρείας, από διαφορετικές εποχές.
Πω πω!
Η Bugatti έχει δέκα ψυγεία.
Το δικό μου κανένα.
Λοιπόν. Πάμε για φαΐ.
ΤΖΟΝ O'ΓΚΡΟΟΥΤΣ ΠΡΩΙΝΟ - ΓΕΥΜΑ
Αλλά κοίτα το φλας.
Για όνομα!
Λεγόταν "σημαφόρος".
Νόμιζα ότι αυτό το είχαν στα σχολεία.
Τον σημαιοφόρο λες.
Θα το δω στο λεξικό.
Στο τσακ με πρόλαβες να σου κρατώ την πόρτα ανοιχτή.
Ευχαριστώ.
Θα ήθελα έναν καφέ.
Ένα τσάι βοτάνων.
ΡΟΦΗΜΑΤΑ
Θυμάσαι τα δημητριακά που έτρωγα;
- Τα τρως ακόμα; - Όχι.
Πότε έγινε αυτό;
- Πριν από πέντε χρόνια; - Ναι…
Να, κοίτα. Είναι μέσα στην κούπα. Εσύ δεν ξέρεις τι πίνω!
Μαγκιά σου.
Σε ρωτώ, τι κι αν είναι τσάι κι όχι καφές; Έπρεπε η άλλη να τσαντίζεται;
Συγγνώμη, δε θα σ' αρέσει που θα το πω…
αλλά δυστυχώς η πρώην σου έχει ένα δίκιο.
- Αλήθεια; - Ναι.
Δίκιο; Μα κοίτα!
Συζητάω με αυτή την κούπα στο χέρι, σαν να περιέχει καφέ.
Ποια η διαφορά;
- Θες να σου πω; - Ναι.
Πες ότι πάμε σε παγωτατζίδικο. Εγώ παίρνω χωνάκι.
Εσύ παίρνεις σαλάτα.
Να η διαφορά.
Και λες: "Αφού και οι δυο τρώμε".
Είναι θέμα ατμόσφαιρας.
Ποιος ξέρει να πει πώς φτιάχνεται η ατμόσφαιρα; Αλλά υπάρχει!
Και το ξέρουμε, γιατί τη νιώθουμε.
Πες ένα επιστημονικό επιχείρημα που να μην μπορώ να το καταρρίψω.
Πού είναι το αστείο;
Δεν ξέρω!
Σε ποια κατάσταση μπορεί να είσαι,
για ν' αρχίσεις να τρως κάτι που κανονικά δεν το τρως;
Ας πούμε, σε μια δεξίωση με φαγητό.
Σερβίρουν π.χ. κοτόπουλο, έτσι;
Κανονικά δεν το τρώω.
Μα τι κακό έχει το κοτόπουλο;
Πολλή χοληστερόλη.
- Σοβαρά; - Ναι.
Κι αν δεν είναι ελευθέρας βοσκής, άσ' τα.
Πόσο λες να την απολαμβάνουν αυτήν τη βοσκή;
Λες να τριγυρίζουν σαν τα πουλαράκια;
Πολύ περισσότερο από το κλουβάκι, όπου χ… το ένα πάνω στο άλλο.
- Φρίκη. - Μα δεν είναι…
ο Τζον Γουέιν στην άγρια Δύση.
Δεν είναι ελεύθερα σε στιλ, ξέρεις…
"Κάνετε κέφι να πάμε ως εκεί πέρα;"
- Εσύ το βλέπεις… - Ναι.
- Με τέτοια ελευθερία. - Ναι.
- Άγρια Δύση. Τέτοια ελευθερία. - Ναι.
Ο περισσότερος κόσμος θα έλεγε ότι, διαιτητικά, είσαι μετρ.
Δεν είμαι μετρ.
- Όχι; - Όχι.
Έχω πρόβλημα με τα σνακ.
- Σοβαρά; - Ναι.
Σε ποιες συνθήκες…
- Ξεφεύγω; - Ναι, πού ξεφεύγεις;
Περίγραψέ μου τον Λάρι Ντέιβιντ σε εξαχρείωση…
Εξαχρείωση…
Χριστέ μου.
Γιατί σ' αρέσει αυτή η λέξη;
- Ξέρω γω; Είναι αστεία. - Είναι.
Πώς τον λέγανε αυτόν, του Πεντχάουζ;
Μπομπ Γκουτσιόνε.
Ο Γκουτσιόνε την έλεγε.
"Πολλοί νομίζουν ότι εδώ υπάρχει εξαχρείωση…"
Δεν ξεκαρδιζόμαστε συχνά.
- Δεν είναι συχνό, έτσι; - Όχι.
Ίσως και να έχω πέντε χρόνια…
Ναι. Άρα, πότε θα χαλαρώσω λίγο;
Πότε θα φάω σαν άνθρωπος;
Πότε είσαι εκτός ελέγχου;
Όταν φάω δεύτερο κομμάτι πίτσα.
- Έτσι, ε; - Ναι.
Δεύτερο ποτέ!
- Ποτέ; - Ποτέ.
Εγώ κι έξι τρώω, αν θέλω.
Αν το αποφασίσω, αν βγάλω την περόνη και ρίξω τη χειροβομβίδα…
Εγώ εκτός ελέγχου σημαίνει μισή σακούλα άψητα κάσιους.
Πω πω!
Έχω ένα νούμερο, άγνωστο,
για την κοινωνικότητά μου προ Σάινφελντ
και το πώς…
ήμουν πολύ απελπισμένος, αλλά και πολύ ιδιότροπος, ξέρεις.
Είναι πολύ παράξενος συνδυασμός.
Ακόμη κι ο Κουασιμόδος, ο καμπούρης,
ήθελε για κορίτσι του την ωραία του χωριού.
Κι οι φίλοι του τον βοηθούσαν.
Έλεγαν "Κουάσι, ξέρω ένα κορίτσι από τη δουλειά.
Πρέπει να τη γνωρίσεις".
"Είναι όμορφη;"
Εδώ ζητήσατε τηγανίτες;
Θες κι εσύ; Κοίτα τι ωραία που είναι.
- Θα δοκιμάσω. - Ωραία.
Αδημονώ να δω την έκφρασή σου, όταν τη δοκιμάσεις.
Βάλε και λίγο σιρόπι.
Τρομερό. Περιμένω πώς και πώς!
Έχω ενθουσιαστεί τώρα.
Ο Λάρι Ντέιβιντ θα φάει τηγανίτα.
Απίστευτο ότι ζει έτσι ο κόσμος. Αυτό κάνουν συνεχώς;
Ναι.
Δε νομίζεις ότι αν κρυώσει, χάνεται η γοητεία;
Της τηγανίτας;
Δεν είναι η ζέστη πολύ σημαντικό στοιχείο;
- Ναι. - Με κάνει κι απορώ αυτό.
Η ζέστη δεν έχει γεύση.
Σε δελεάζει.
Γιατί; Τι σου κάνει;
Σε θερμαίνει.
Πολύ "Κρέιμερ" αυτό.
"Είναι καλή, Τζέρι.
Η θερμότητα.
Σε ζεσταίνει".
Όταν σκέφτομαι την εκπομπή, εσύ όλο πλάσαρες ένα θέμα,
κάτι παρανοϊκό, παράλογο, κι εγώ έλεγα απλά "Εντάξει".
Σωστά.
Κι έσκαγες στα γέλια. Ναι.
Γιατί σε άλλον ούτε που θα τα 'λεγα!
Και να, θα βγει στην τηλεόραση.
Κάπνιζες πούρο μετά το φαγητό, ε;
- Εκεί, στο γραφείο! - Ναι.
Και έδινες σοφές συμβουλές.
Έτσι φαινόσουν: "Ναι, έλα, τέκνο μου.
Σου τα έχω ξεδιαλύνει όλα".
Ό,τι κι αν λες, με πούρο, φαίνεται πολύ ανώτερο.
Σε κάνει να φαίνεσαι γνώστης.
Μα πώς, γιατί;
Έχει κάτι το στοχαστικό.
Το τσιγάρο γιατί όχι;
Δεν είναι στοχαστικό το τσιγάρο.
Όχι, το τσιγάρο δεν…
Το τσιγάρο…
- Είναι αυτό. - Ναι.
Είναι άγχος. Συνειρμικά, θυμίζει άγχος.
- Με καταλαβαίνεις; - Ναι.
Ενώ πούρο ίσον χαλάρωμα.
Κι όταν χαλαρώνεις, είσαι δεκτικός σε άλλες σκέψεις.
Έχεις χρόνο να σκεφτείς.
Το πούρο θέλει ώρα.
- Θέλει. - Αυτό είναι το κλειδί.
Αυτό είναι το κλειδί.
Αυτός που καπνίζει πούρο δε βιάζεται.
- Ακριβώς. Δε βιάζεσαι καθόλου. - Ναι.
- Ενώ το τσιγάρο καπνίζεται βιαστικά. - Ναι.
Άντε, να τελειώνω!
Θέλει και το τσιγάρο χρόνο.
Ναι, εντάξει, αλλά…
Το τσιγάρο είναι απλά…
Δεν το απολαμβάνεις.
Μάλιστα.
Εξακολουθείς να έχεις ένα μυαλό από τα πιο έξοχα που έχω γνωρίσει.
Αν το λες εσύ, είναι φιλοφρόνηση.
Από την πρώτη μέρα το είπα. "Μεγάλο μυαλό αυτός".
Αυτό με το πούρο, καταπληκτικό.
Να πώς αναλύουν δυο ηλίθιοι κάτι.
Ποιος άλλος το κάνει;
Τελικά την έκανες την "εκπομπή για το τίποτα".
Τα ρέστα σας.
Είναι 41 δολάρια. Τι φιλοδώρημα αφήνεις;
Εσύ γενικά τι πολιτική έχεις;
Εξωφρενική.
Και, αν μου επιτρέπεις, έχω άγχος μ' αυτό.
Είναι εβραϊκό, νομίζω.
Είχα ένα νούμερο πάνω σ' αυτό.
Ότι εκπροσωπείς τη φυλή, με μια έννοια.
Άρα πρέπει να αφήνεις αρκετά, για να μη σε θεωρούν φτηνιάρη Εβραίο.
Αλλά δεν κάνει να αφήνεις πάρα πολλά,
για να μη σε πουν φιγουρατζή Εβραίο.
Είναι κι αυτό. Πρέπει να 'σαι στα όρια.
Γιατί από κάπου θα σου τη βγουν.
Αν είσαι εκεί με το πούρο σου και…
Το περιγράφεις πολύ ζωντανά.
Λες ότι θα δουν ένα μεγάλο φιλοδώρημα και δε θα χαρούν;
- Πώς γίνεται; - Αν είναι αντισημίτες.
- Α, μάλιστα. - Ναι.
- Το πετάμε εδώ; - Ναι.
- Σου ανοίγω. - Δε χρειάζεται.
Μ' αρέσει να τους ανοίγω.
Ο Λάρι Μίλερ είχε ένα αστείο. Κάποιοι λένε,
"Είναι πολύ γκέι αυτός".
Τι θα πει αυτό; Ότι το απολαμβάνει πιο πολύ από άλλους;
Σημαίνει ότι φέρεται με τρόπο που οι άλλοι…
καταλαβαίνουν πιο άμεσα ότι είναι γκέι.
Α, μάλιστα. Ευχαριστώ.
Ναι.
- Τι εσώρουχα φοράς; - Ακόμα σλιπάκια.
- Σοβαρά; - Ναι.
Σλιπάκια στα 60 και βάλε!
Ναι. Δεν μπόρεσα να κάνω τη μετάβαση.
Τώρα έχουν βγει και "μπόξερ σλιπ", εγώ αυτά φοράω.
- Ναι; - Σλιπάκια, αλλά με λίγο μπούτι.
Αχά!
Κι είναι ωραίο, για μες στο σπίτι.
Νιώθεις άνετα να πας από το υπνοδωμάτιο
στην κουζίνα φορώντας τα.
Ενώ ίσως…
Α, όχι!
Εσύ τριγυρνάς έτσι;
Όχι, με το σλιπάκι ποτέ.
Ναι.
Το λέει στο κουτί;
Έχει σηματάκι με διαγώνια γραμμή;
"Μην περιφέρεστε".
- "Προσοχή". - "Προσοχή".
"Συνιστάται να μην περιφέρεστε…"
"με το παρόν ένδυμα".
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου